Muziek op maat

Muziek op maat, zo heet de muziekmethode waaruit ik vroeger op de middelbare school muziekles kreeg. Later, toen ik zelf een aantal jaren voor de klas stond op diezelfde middelbare school in Goes, werkten we met dezelfde methode. Ietwat vernieuwd inmiddels, dat wel.

Ik moest er opeens aan denken aan de titel van die methode toen ik bezig was met het verwoorden van mijn visie op muzieklessen en workshops geven.

Er gaat de laatste maanden geen dag voorbij of ik lees wel ergens een artikel over de kracht van muziek. Muziek als medicijn, bijvoorbeeld in de vorm van muziektherapie, maar ook muziek in de klas. Hoe goed dat is voor de ontwikkeling van kinderen.

Als musicus doet het me natuurlijk goed dat ‘mijn vak’ de laatste tijd zo positief in het nieuws is. Immers, ik vind ook dat zoveel mogelijk kinderen de kans moeten krijgen om muziek te leren, dat het niet iets voor de elite moet zijn of worden. Muziek voor én door iedereen, dat is toch fantastisch?! Niet voor niets werk ik ook samen met het Jeugdfonds Sport & Cultuur om zo iedereen, ook de kinderen van wat minder welgestelde ouders, met muziek in aanraking te laten komen!

Maar in dat ‘iedereen’ schuilt iets wat me soms een beetje tegenstaat!
Want niet iedereen is hetzelfde en niet iedereen beleeft muziek hetzelfde. Er wordt zo vaak gezegd dat muziek een emotie is, en dat klopt helemaal! Maar emotie is een heel persoonlijk iets, dus dan moet je dat ook op een persoonlijke manier bij mensen brengen.

Natuurlijk biedt muziek beluisteren, maar vooral ook muziek maken in het algemeen enorm veel meerwaarde voor jong en oud.

Maar mijn visie is dat muziek pas echt kracht heeft als het persoonlijk wordt.
Dat betekent dus dat je als docent durft af te wijken van de geijkte wegen. En niet alleen dat! Je gaat uit van de leerling en niet van jouw eigen lesmethode. Dat noemen ze het zogenaamde adaptieve onderwijs.
Je probeert aansluiting te vinden bij de belevingswereld van jouw leerling (niet alleen bij kinderen, maar óók bij volwassen leerlingen!) en jouw lessen daarop af te stemmen. Sommige leerlingen geven hun instrument een naam, anderen zijn helemaal gek van een bepaalde artiest. Probeer dat erbij te betrekken! Maak dat leerlingen zich gezien en gewaardeerd voelen.

Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden, dus waarom zou het per se via een bepaalde methode moeten??

Leerlingen komen op muziekles omdat ze graag muziek maken en een leuke hobby willen.
Natuurlijk kosten toonladders soms bloed, zweet en tranen, en zéker moeten die echt wel geleerd worden. Maar de manier waarop kun je heus zodanig aanpassen dat het helemaal past bij jouw leerling.

Het kost wat meer moeite, je draait niet simpelweg je lesje af.. Maar uiteindelijk geeft het zowel jou als docent als jouw leerling zoveel meer voldoening en plezier in muziek. En dat is toch waar het allemaal om draait?

 

Daarom pleit ik voor Muziek op Maat!

Blog 2.0

Enkele jaren geleden postte ik wekelijks een blog op deze website. Daar kwam een beetje de klad in door allerlei omstandigheden, maar ik wil dit weer gaan oppakken.

Ik ga niet weer wekelijks een blog schrijven hoor, maar vanaf april zal ik maandelijks een blog schrijven over muzikale zaken die mij op dat moment bezighouden. Het is de bedoeling dat iedere eerste week van de maand een blog gepubliceerd wordt.

De artikelen zullen meestal een informatief karakter hebben, bijvoorbeeld over een boek dat interessant is om te lezen, of bepaalde technieken waarover ik jullie graag meer wil vertellen, misschien informatie die ik heb opgedaan in masterclasses of workshops, etc etc.

Natuurlijk zal ik het niet laten om af en toe in te spelen op de actualiteit in onze samenleving.

Heb je zelf vragen waar je mee zit en waar je graag een antwoord op wilt van mij?

Stuur me dan gerust een berichtje, wie weet zie je het antwoord op jouw vraag dan terug in één van mijn blogs!

Muzikale groet,

Judith 🙂

PS volg je mij al op Facebook, Twitter en Instagram? Doen hoor, want daar drop ik ook regelmatig interessante informatie!

Het nieuwe seizoen is weer van start

Het is inmiddels september en het nieuwe muziekseizoen is alweer eventjes op gang.
Het eerste concert is al achter de rug, dat was dit jaar al heel vroeg! Met het Senioren Orkest van Amor Musae traden we op dinsdagmorgen 21 augustus op tgv het jubileum van Senioren Harmonie Dongen in Dongen!

Vorig seizoen ben ik, na lang wikken en wegen, gestopt met het dirigeren van KEM Sint Cecilia in Huijbergen.
Hoewel ik voor 400% achter mijn beslissing stond, was het afscheid in de lente toch moeilijk… Natuurlijk had ik zo mijn redenen om te stoppen bij dit orkest, maar in de bijna 8 jaar dat ik voor het orkest stond zijn ook fijne banden met orkestleden opgebouwd. Het lied wat was geschreven voor mijn afscheid was grappig en ontroerend en mijn afscheidsspeech was zwaar, maar recht uit mijn hart.
De appelboom (de Franse appeltjes pomme pomme waren jarenlang mijn stokpaardje) heeft inmiddels een mooi plaatsje in de tuin gekregen…

Maar ik zou schrijven over het nieuwe seizoen!
Een seizoen met een boel leuke optredens in het vooruitzicht. Met de Scheldezonen gaan we in januari weer een onwijs tof klassiek concert wegzetten, en in december is er al een uitwisseling met een orkest uit Brussel.
Bij Amor Musae zijn alle ogen gericht op een nieuwe editie van Prinsenbeek’s got talent, maar natuurlijk is er ook weer het traditionele kermisconcert!
NIETriet, treedt 15 september op in het Chassé Theater t.g.v. de Kulturele Amateur Manifestatie. En evenals Amor Tubae treedt NIETriet ook op bij het sponsordiner van de stichting Musical Instruments for Children.

En dan nog Rudolph’s Angels, het kerstseizoen zit er weer aan te komen, dus we gaan binnenkort weer lekker repeteren!

En dan is er nog het interimdirigentschap bij de Giessenburgse Muziekvereniging Da Capo. Hun dirigent is helaas geveld door de ziekte van Pfeiffer, en daarom ben ik met ingang van 19 september tot nader order aangesteld als interim dirigent. Op 13 oktober staat een gezamenlijk concert met zeemanskoor Bestevaer op de rol.

Naast alle dirigeer- en speelactiviteiten wordt er natuurlijk ook nog lesgegeven en gearrangeerd, oftewel ik heb weer helemaal zin in dit nieuwe seizoen!

Nieuw jaar, nieuwe uitdagingen

En inmiddels is het 2017! De kerstvakantie zit erop, en ik ben ook weer begonnen met alle muzikale activiteiten. Het eerste concert is al achter de rug en ik heb er ook alweer een aantal repetities op zitten!

Als eerste wil ik jullie, mijn trouwe bloglezers, natuurlijk het allerbeste wensen voor 2017. Natuurlijk veel muzikaal genoegen, maar vooral ook veel gezondheid!

Tsja, een nieuw jaar… Daar horen traditiegetrouw goede voornemens bij… Ik wil het dit jaar anders doen 5 pilule de viagra. Ik stel mezelf nieuwe uitdagingen in dit nieuwe jaar! Maar wel uitdagingen die passen bij mij, mijn leven en mijn idealen. Uitdagingen op persoonlijk vlak (die laat ik hier achterwege) en op muzikaal vlak!

De eerste uitdaging is het starten met het dirigeren van een ander orkest. Komend weekend leg ik mijn functie als dirigent bij de fanfare in ‘s-Heerenhoek neer, en vanaf volgende week start ik als dirigent van de harmonie in Hoogerheide.

Een andere uitdaging is dat ik vanaf deze week start met een (thuis)opleiding creatieve therapie, waarbij ik me uiteraard wil specialiseren in muziektherapie. Waarom?
De afgelopen maanden heb ik steeds gemerkt hoe goed muziek mensen in verschillende situaties kan helpen om rust te vinden, en soms zelfs kan helpen om het genezingsproces te versnellen.
Ik heb gemerkt hoe ik met mijn muziek andere mensen kan raken en hoe ik hen kan helpen zich weer wat meer thuis te voelen.
Dat heeft mij zodanig getriggerd dat ik daar meer van wilde leren, om dat (op termijn) ook in te kunnen gaan zetten in mijn praktijk als musicus en straks dus ook creatief therapeut.

Andere muzikale uitdagingen: mooie concerten geven, meer soleren en me verdiepen in meer muziekstijlen…

Er staat aardig wat op mijn uitdagingenlijstje! Ik heb zin in een gezond, muzikaal en uitdagend jaar!

Omkijken en vooruitzien

We schrijven 29 december 2016…
Het jaar is omgevlogen, het is inmiddels al bijna 2017. En zoals bijna iedereen doet in deze tijd wil ik ook omkijken en vooruitzien naar het nieuwe jaar…

Omkijken naar….
… prachtige concerten
… inspirerende gesprekken
… toffe workshops
… plezierige repetities
… het realiseren van mijn eigen Brabant Suite
… het spelen voor Serious Request
maar ook naar
… moeilijke beslissingen
… dierbare muziekvrienden/collegae die ons ontvallen zijn
… afscheid van een leerling die vanwege de ernstige ziekte van haar moeder gaat verhuizen

En weet je wat nou mooi is? Bij ieder van de zaken die ik hierboven heb geschreven heb ik wel een passend muziekstuk, dat de emotie van het moment weerspiegelt.. Muziek is emotie, muziek een taal, muziek een WERELDTAAL!

Vooruitzien probeer ik ook te doen, hoewel je natuurlijk nooit precies weet wat er zal komen…
Ik hoop in ieder geval op…
… fantastische concerten
… inspirerende repetities en lessen geven
… mooie composities maken
… met muziek verbindingen leggen

Ik wens jullie allemaal een fantastische jaarwisseling en een bijzonder gelukkig en gezond muzikaal 2017 toe!

Interessant leesvoer voor musici en verenigingsbesturen

Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik gek op lezen, dus als ik ook maar een beetje vrije tijd heb, vind je mij met een boek, weggekropen in een hoekje van de bank of, in de zomer,  in de tuin.

En wat is dan leuker dan een boek te lezen dat ook nog verband houdt met je werk?
In die categorie valt het boek ‘Verder kijken dan de muzieknoot lang is’ van Ivo Kouwenhoven.

Ivo Kouwenhoven kennen velen van jullie wellicht van de werken voor jeugdorkest/opleidingsorkest die hij heeft gecomponeerd, of van de jeugdfestivals die hij met zijn uitgeverij Himalaya Music organiseert…
Ivo schrijft regelmatig columns over zijn werk als dirigent van jeugdorkesten, en die columns lees ik altijd met veel plezier. Omdat ze verhalen over herkenbare situaties, maar vaak ook omdat het eye-openers zijn.
Ja, zeker weet ik zelf ook veel over werken met jeugdleden, maar ik probeer me op dat vlak ook steeds te verbeteren, en daar kan zo’n column soms echt een prikkel voor zijn!

Het boek is eigenlijk een verzameling van columns. Over jeugdbeleid, over omgaan met jeugdleden, met nieuwe leden, met toptalentjes, met wat minder begenadigde instrumentalisten, over aansluiten bij de belevingswereld van de jeugd, over ledenwerving, over dirigenten, maar ook over doorstroming vanuit het jeugdorkest, de jeugdopleiding, het behoud van leden, bladmuziek…
Eigenlijk over het hele wel en wee van een muziekvereniging met betrekking tot jeugd!

Ik denk dat het boek voor veel verenigingsbesturen, maar ook voor dirigenten een eye-opener kan zijn, een verfrissende kijk op de jeugd in een blaasorkest in deze tijd…

De tijd van Sinterklaascadeaus en kerstpakketten komt eraan, ik zou eigenlijk de besturen van al mijn orkesten aan willen raden om zichzelf dit boek cadeau te doen, of het op hun verlanglijstje te schrijven!
Waarom? Voor een sprankelend nieuwjaar vol blijvend jeugdig muziekenthousiasme!

Het boek is te bestellen door een mail te sturen naar info@himalayamusic.nl

 

gehoorbescherming voor musici en amateurmuzikanten

Gehoorbeschadiging wordt veroorzaakt door een combinatie van geluidsvolume – boven de 80 dB wordt het risicovol – en de duur van blootstelling – hoeveel uur zit een musicus in de ‘herrie’.
Inmiddels hebben veertien professionele symfonieorkesten en de overheid  een arboconvenant gesloten die de werkgever verplicht om voorzieningen te treffen, zoals geluidsdemping, optimale orkestopstelling en individuele gehoorbescherming.

Maar ja… voor amateurorkesten bestaan zulke regels en voorzieningen natuurlijk niet. En dat terwijl een gemiddeld harmonieorkest aardig wat decibellen produceert. Veel amateurmuzikanten maken aardig wat muziekuren, dus gehoorbeschadiging ligt op de loer.

Zelf ben ik nog zoekende naar een ideale gehoorbeschermer… Als je met oordopjes in speelt krijg je een heel ander klankbeeld terug. Dat wat je speelt klinkt in jouw oren/hoofd veel harder, terwijl anderen juist zeggen dat je zachter speelt. Ook vind ik het vreselijk lastig om de toon qua klank mooi te houden. Ook door het vertekende beeld door die dopjes…
In een groot orkest speel ik soms wel met 1 dopje in (aan de kant waar de meeste ‘herrie’ zit). Je hoort dan met 1 oor wel normaal, wat het spelen een stuk gemakkelijker maakt, maar je beschermt er natuurlijk maar 1 oor mee.
Ook in lessituaties in ruimtes met een slechte akoestiek, doe ik soms in 1 oor een dopje. Beter dan niks, denk ik dan maar.

Het Gelders Fanfare Orkest heeft vorig jaar een pilot gedaan met verschillende soorten gehoorbeschermers. De ervaringen kun je hier lezen!

Hopelijk komt de techniek ooit zover dat er oordopjes op de markt komen die wél ideaal zijn voor muzikanten. Ik houd het uiteraard nauwlettend in de gaten!

muziekdocent in de 21e eeuw

Afgelopen vrijdag was ik weer even terug op ‘mijn’ Fontys Conservatorium, waar ik tussen 1999 en 2009 mijn tweede thuis had.
Man, wat heb ik daar veel geleerd, veel bloed (nou…. dat viel mee), zweet (dat zeker) en tranen (ook die!) gestudeerd…
Wat was het ook een gezellige tijd! Eindelijk op een school met mensen die mijn droom begrepen, mijn droom deelden!

Wat was het tof om weer even terug te zijn op het oude nest. Wat is er ook veel veranderd…

En veranderen doet er zeker veel, in het werkveld, maar ook in de maatschappij. Dat was mede de reden dat het conservatorium een intervisiedag voor buitenschoolse muziekeducatie organiseerde… Een boeiende ochtend was het, met de presentatie van een onderzoek naar buitenschoolse muziekeducatie in de provincie Brabant, een keynote van Suzan Lutke en verschillende praktijkvoorbeelden van hoe buitenschoolse muziekeducatie in de huidige tijd kan worden vormgegeven.
Het was een dag die bedoeld was om je als muziekdocent te (her)bezinnen op jouw positie in de maatschappij.
Nou, ik kan je zeggen, dat doel is bij mij zeker bereikt!

Met mijn hoofd vol gedachtes en ideeën reisde ik weer huiswaarts, op weg naar weer een aantal buitenschoolse muzieklessen!

In dit blog zet ik mijn gedachtes op een rijtje… Reacties zijn altijd meer dan welkom, ik wissel graag van gedachten met jullie.

Je kunt Facebook niet openen of je komt wel weer een filmpje of artikel tegen waarin het goede van muziek wordt verteld. Muziek is goed voor iedereen. Muziek is een taal die iedereen spreekt, is ook een veel gehoorde kreet. Veel projecten voor vluchtelingen draaien om  muziek, omdat je met muziek heel snel iemand bereikt… En dan nog dat Meer muziek in de klas, dat kent tegenwoordig iedereen, toch?
Maar ja, dat gaat dan toch vooral over binnenschoolse muziekeducatie, en aangezien ik geen schoolmuziek gestudeerd heb, is dat niet zo zeer mijn terrein. Of toch wel? Want ik ga regelmatig voor workshops en lessenseries naar basisscholen, en doe dat met superveel plezier…

Mark Rutte op tv die aangeeft dat gevallen muziekscholen (en dat waren er heel wat, zeker in de provincie Brabant), hun teloorgang aan zichzelf te danken hadden én dat de landelijke politiek hierop geen invloed heeft. Nee, dit valt onder de verantwoordelijkheid van gemeenten. Nou, lekker dan! En zeker die quote dat het hun eigen schuld was dat ze hun deuren moesten sluiten, die muziekscholen. Dat doet pijn…

Maar wacht nou ‘s even…. Misschien is het wel zo dat op die muziekscholen nog niet goed werd nagedacht over de positie van muziekonderwijs in de 21e eeuwse samenleving… Waren ze niet goed voorbereid op de vraag die uit de samenleving kwam? Of…?
Teveel overhead? Of…?
Ik kan er geen passend antwoord op geven…

Zelf heb ik ooit ingevallen op een muziekschool als docent, maar verder heb ik nooit op zo’n school gewerkt. Vroeger, van mijn 8e tot mijn 17e volgde ik zelf lessen aan een muziekschool.
De docent bepaalde, vanuit zijn expertise en ervaring, welke lesboeken er gebruikt werden en welke composities er op de lessenaar lagen. Het was methodegestuurd onderwijs. Mij maakte het allemaal niet uit, als ik maar lekker muziek kon maken! Ik studeerde net zolang tot ik het huiswerk van die week goed kon spelen…

Methodegestuurd onderwijs, dat was er ook op het conservatorium.

In de methodiek-lessen leerden we over het zogenaamde bloem-model. Alle aspecten van het musiceren kwamen als blaadjes van de bloem bij elkaar en uiteindelijk leidden deze naar het hart van de bloem, het goed uitvoeren van een bepaald muziekstuk.
Zo werk je bijvoorbeeld aan een toonladder, ritme, ademhaling etc, om uiteindelijk bij dat muziekstuk uit te komen… Je probeert de blaadjes van de bloem zodanig te maken dat ze aansluiten bij de behoeften van een leerling. Dat is iets wat ik in mijn dagelijks lespraktijk nog altijd doe… Een dyslectische leerling benader je bijvoorbeeld meer auditief, pas later ga je naar de noten op papier.

De titel van dit blog is ‘muziekdocent in de 21e eeuw’… Maar wat is er dan zo anders in de 21e eeuw? Volgens alle reclamepraatjes maakt muziek slim, creatief, goed in samenwerken etc…
Maar hoe zit dat dan met de traditionele 1-op-1 lessen? Leer je daar dan van samenwerken? En van die traditionele methodegestuurde opleiding, wordt je daar zo creatief van?
Maar die methode is wel prettig als leidraad toch? Voor wie eigenlijk? Voor de leerling? Of voor mij als docent?

Ik denk dat een methode prettig is als leidraad, voor alle partijen. Maar of dat per se een traditionele methode moet zijn? In mijn optiek is het slim om de methode ook op de leerling af te stemmen. Leerlingen hebben allemaal verschillende intelligenties (zoek maar eens op meervoudige intelligentie) en je kunt ze dus allemaal op een andere manier het beste bereiken en hen laten genieten van muziek en muziek maken! Want dat is toch het uiteindelijke doel. Probeer steeds vanuit de leerling te denken, niet vanuit ‘jouw’ methode.

En dan nog iets anders: muziek is goed voor iedereen! Toch?!
Maar als dat zo is, moeten we dan ook niet voor elke aparte doelgroep een apart programma aanbieden?
Ik kan er zo al wel een aantal bedenken (waarvan ik enkele voorbeelden ook al aan het uitwerken ben)
– Met muziek meer zelfvertrouwen (voor faalangstige jongeren)
– Werelds feest (voor jongeren met verschillende culturele achtergronden)
– Blaas je best (voor leerlingen van harmonieën en fanfares)
– 2 maten rust (voor (jong)volwassenen met een ernstige ziekte)

De lessen van deze verschillende programma’s kunnen elkaar wellicht best gedeeltelijk overlappen… Maar hier komt ook een stukje marketing om de hoek kijken. Ja, ook daar moet de hedendaagse muziekdocent in thuis zijn!

Zelf ben ik de afgelopen tijd al erg druk geweest met het nadenken en brainstormen over mijn lespraktijk, en welke plaats ik als docent inneem in de maatschappij. De intervisiedag heeft me geholpen verder te denken over deze zaken. Wordt dus zeker vervolgd.

Wil je reageren? Heb je ideeën? Laat het me weten!

Blessures bij het musiceren

Muziek maak je niet alleen met je instrument, maar vooral ook met je lichaam. Voor zangers en dirigenten geldt zelfs: het lichaam is hun énige instrument. Om ontspannen te kunnen musiceren is een goede lichaamsbeheersing dus essentieel. Een verkeerde houding of techniek kan tot allerlei klachten leiden, zoals pijn en ontstekingen aan spieren, pezen en gewrichten of problemen met de ademhaling of stembanden.
Pijn, krachtverlies en stijfheid beïnvloeden de muzikale prestaties. Door een stijve nek of een pijnlijke schouder ga je anders bewegen. Zo raken de spieren uit balans. Ook kan pijn je ademhaling, concentratievermogen, slaappatroon en stemming negatief beïnvloeden. Je dreigt dan in een vicieuze cirkel te belanden, waardoor je niet meer optimaal kunt functioneren.

Een goede lichaamsbeheersing is van levensbelang voor en musicus, maar ook voor een amateurmuzikant die (vele) uren per week studeert.

Je kunt hiervoor naar een Mensendieck therapeut gaan die je leert om je lichaam beter te beheersen, maar ook de Alexander techniek wordt veel gebruikt.

Ik zal uitleggen wat het verschil is tussen die twee:

Bij Mensendieck draait het erom dat veel klachten kunnen worden behandeld of liever nog voorkomen met behulp  van een Mensendieck therapeut.  . De oefentherapeut maakt patienten bewust van hun houding en manier van spelen in relatie tot de klachten die ze hebben, maar ook van de reactie van het lichaam op pijn, (over)belasting en spanningen.
Samen gaan patient en therapeut op zoek naar de oorzaak van de klachten. Onder begeleiding van de therapeut leert een musicus zo een gezondere houding en manier van spelen. Zo leer je verkeerde (speel)gewoontes herkennen en doorbreken, wat uiteraard beter is voor jou en je lichaam, maar ook voor je muziek!

De Alexander Techniek leert musici hoe ze efficienter kunnen omgaan met hun bewegingsmechanisme.
Ook wordt deze gebruikt om klachten te voorkomen en verhelpen, podiumangst te verminderen en beter te presteren!

Omdat musici veel van zichzelf in de muziek leggen, wordt er niet alleen gekeken naar enkel fysieke factoren. Ook wordt je bewuster van dingen als: Hoe ga ik om met druk? Wat denk ik precies voor dat moeilijke loopje? Door o.a. antwoord te geven op deze vragen, raak je geoefend in het opsporen van overbodige mechanismen en gedachten die de muziek en de uitvoering ervan hinderen.

Alexander Techniek biedt je de mogelijkheid om belemmerende en vaak hinderlijke mechanismen mentaal te leren stoppen, zodat de muziek vollediger tot zijn recht kan komen. Door het benaderen van je lichaam en geest als een eenheid en het zuiver focussen van je gedachten, ben je beter in staat om geco?rdineerd te handelen.

Aan veel conservatoria is Alexander Techniek tegenwoordig een vast onderdeel van het curriculum. Musici en conservatoriumstudenten staan vaak onder grote druk om zo goed mogelijk te presteren. Denk bijvoorbeeld aan optredens, voorspeelklassen, examenstress, het samenspel met collega-musici en je (onberispelijke) persoonlijke prestatie. Je wilt niet verstek laten gaan omdat je bijvoorbeeld last hebt van je pols!
Bovendien bestaat dan de kans dat je plek wordt ingenomen door een andere kandidaat. Veel musici trekken vaak pas laat aan de bel als er iets mis is. Dit is jammer, want hoe eerder je een klacht signaleert hoe beter je hem in de regel kan verhelpen.

Ikzelf heb gelukkig geen klachten, maar wil me toch verder gaan verdiepen in Mensendieck en de Alexander techniek. Voor mezelf, maar ook om mijn leerlingen en orkestleden daarmee te kunnen helpen!

jahoor, het is weer die tijd van het jaar

De blaadjes vallen, een straffe oostenwind steekt op, de ene dag zon en nog aardig warm, de volgende dag koud en winderig… De verkoudheid ligt op de loer.

Ikzelf werd er vorige week vol door getroffen.. Naar gevoel, keelpijn, hoesten, snotteren én geen stem. Dat laatste is vooral als dirigent en docent heel vervelend, maar ach.. De orkestleden en leerlingen houden er wel rekening mee en dan gaat het allemaal best.

Maar dan het spelen. Ik kreeg er afgelopen week alweer veel vragen over: kan/mag dat dan wel als je verkouden bent, en wordt het dan niet erger?

Ik zeg altijd: proberen kan altijd, je voelt zelf het beste hoe het gaat en of je meer of minder last krijgt.
Zelf ben ik ook weleens naar huis gegaan van een repetitie omdat ik alleen maar zat te hoesten. Maar het komt ook voor dat ik me juíst beter ga voelen als ik ga spelen.

En ja, hoge noten lukken wel wat minder, en ja ik heb minder adem, maar het is wél ontspannen!

Wat wel belangrijk is als je verkouden hebt zitten ‘toeteren’: zorg dat je in ieder geval je mondstuk goed ontsmet. Even uitkoken in een pannetje met 1/2 deel azijn en 1/2 deel water en klaar is Kees!

Ik wens iedereen een gezond najaar/herfst toe!

PS. over gezondheid gesproken: de komende periode zal ik in mijn blogs aandacht besteden aan onder andere gehoorbescherming en houding!