fbpx

waarom een seniorenorkest?

Als je mensen vertelt dat je, als relatief jonge dirigent, een jeugdorkest dirigeert kijkt niemand vreemd op. Sterker nog, je krijgt een boel positieve reacties, want de jeugd heeft de toekomst.
Maar als je dan vervolgens vertelt dat je ook een seniorenorkest onder je hoede hebt, valt het gesprek stil of krijg je als reactie een nietszeggend antwoord…
Want ja, senioren, aftakelende grijze duiven op weg naar de dood met een muzieksmaak uit de tijd van Vrouw Holle, daar wil je als jonge man of vrouw toch niet dirigeren??

Ik ben nu iets meer dan 2 jaar dirigent van seniorenorkest Amor Musae in Prinsenbeek. Een seniorenorkest onder de vlag van een vereniging van naam en faam…
En ik kan jullie verzekeren, geen repetitie is saai en ik werk er met veel plezier!

De muzieksmaak past prima in mijn straatje (maar dat is natuurlijk heel persoonlijk) en de, inderdaad dikwijls grijsharige, senioren spelen nog een aardig partijtje weg… Het is iedere maandagmorgen een feest om met hen te werken. Ze zijn, dat klinkt misschien gek, leergierig en enthousiast! Soms moet je wat duidelijker spreken of iets meer geduld hebben dan met een ander orkest, maar in het algemeen gaat het prima.

En weet je, het is ook wel logisch. Mensen worden steeds ouder, ze draaien steeds langer gewoon mee in de samenleving, en dat zie je ook in dit soort orkesten terug.

Ik ben van mening dat een seniorenorkest ook echt een bijzondere functie heeft binnen onze samenleving. Optredens kunnen vaak overdag plaatsvinden (daar waar de reguliere fanfare of harmonie niet kan omdat leden nog moeten werken). Naast de echte concerten op een heuse concertlocatie, is er voor seniorenorkesten ook een rol weggelegd om bijvoorbeeld te spelen voor dementerenden, of in verzorgings- en verpleegtehuizen.

Kortom, ik wil afrekenen met de afwijzende en neerbuigende houding ten opzichte van seniorenorkesten!